Face your pain

Vanochtend werd ik wakker met een stekende ondragelijke pijn in mijn nek. Dat gun je je ergste vijand nog en eens (eigelijk wel!) maar je snapt wel op wat voor manier ik het bedoel. Als ik al 1 cm bewoog schreeuwde ik het uit van de pijn. Volgens mij heeft heel Rockanje mij gehoord en denken ze nu dat er iemand vermoord is. Mijn moeder belde de dokter op en die vertelde mij het vanzelfsprekende nieuws dat ik gewoon rust moest houden er verder neits aan gedaan kon worden. Ik moest elk uur een parecetemol inemen, maar mooi niet die medicijnen ontwijk ik liever. Dus heb ik er totaal 3 ingenomen vandaag. Dat is genoeg, ja toch? Verder een hele warm douche genomen en dat hielp toch wel want nu blijft mijn nek wat warmer o.a ook door de sjaal die ik nu draag.
En nu gaat het wel weer. Maar morgen is er toetsweek dus was lastig leren vandaag en mijn werk moest ik afzeggen. En als je de pijn onder ogen ziet is het al minder dan je denkt.

Ik ben ook met een verhaal bezig te schrijven. Nooit gedacht dat ik een niet-cliche verhaal kon maken, maar het is me gelukt. Ik heb hem vorige week geschreven en ik moet er nog verder aan werken. In het verhalen zitten allerlei grapjes, waargebeurde dingen vanuit mijn leven en ga zo maar door in gevoegd.

Kim en Alexandra zijn de mensen waar ik veel mee om ga. Maar Kim heeft als het goed is pfeifer dus die heeft heel de week ziek thuis gelegen. Ik heb deze week trouwens veel mee gemaakt. Naar Rotterdam geweest, bioscoop, Zevenbergen, El Maximo naar het vliegveld gebracht hij gaat voor minimaal 6 maanden weer naar U.S.A om cd's te produceren bij musicmaker records, ik ben naar Middelburg geweest, de Maasvlakte en ik heb nog veel meer gedaan.

Binnekort misschien een opname omdat ik nu in het bezit ben van een Mbox om te kunnen opnemen en dat doen we het met programma ProTools.

Oh alvast een voorproefje op het verhaal:

The unnamed story by Anne-Roos Radings
Laten we eerlijk zijn. Geniet van het leven en erger je niet zo aan die dingen die er niet toe doen. Ok, je hebt vandaag niets nuttigs gedaan. Vrijwel niets. Maar dat is eenmaal zo gebeurd. Leer hiervan. Morgen is er een nieuwe dag.

Toen ik deze gedachten aantrof in mijn kamertje daar zo boven in werd ik aan het denken gezet. Ik heb dus vandaag niet veel uitgevroten terwijl dat wel had gemoeten. Ik vraag me dus af wat ik wel had moeten doen.

Ik zit hier maar heel dag lui op de bank. Terwijl je je daardoor erg rot gaat voelen. Met muziek op de achtergrond typ ik verhalen op de laptop. Maar er wil maar niets uitkomen. Geen goed verhaal. Altijd komt het op hetzeflde

neer dat ik niets weet of of dat ik onzin ga uitkramen waar niemand op zit te wachten. Boeken lezen houd ik niet vol want dan gaat mijn concentratie ergens anders naar uit. Energie heb ik zat, en verkouden ben ik ook.

Ok nu we dat weten, wat nu? Wat is de volgende stap die ik zal zetten? Piet mag het weten, of ja ik weet niet hoor maar Jaap hoorde ik er ook wel wat over zeggen. Maar vrijwel niets nuttigs want hij wist het ook niet meer.

Uit wanhoop bedenk ik me dat ik nu toch even iets anders moet doen zodat ik even wat afleiding heb en misschien op een goed idee kom. Ik pak mijn rugzak en vul deze met 2 liter water, mijn portomonnee, paspoort, en de primaire behoeftes. Ik trek mijn jas aan en ik ga op weg. Waarom ik me tas vul met primaire behoeftes weet ik niet. Ik had toen helemaal niet het idee dat ik lang weg zou blijven. Ik deed het gewoon.

Ik liep, en liep uren verstreken zonder dat ik moe werd. Er zat zoveel energie in mijn lichaam. Waar komt het toch vandaan? Ik denk van alle suikers die ik op heb. Misschien teveel fruit gegeten. De maat overschreden. Maar dat boeide me even niet. Ik was nu geboeid door het lopen. Geen idee waar ik naartoe zou gaan. Ik had geen plan, geen doel en toch voelde goed. Ik liep langs bossen, maar ook langs druk bevolkte touristische plekken. Ik houd namelijk van afwisseling. Ik kan het heel goed naar mijn zin hebben op plaatsen waar veel mensen bij een zijn maar de rust doet me ook goed. Nog steeds ben ik blindelings aan het lopen. Er komen druppels naar beneden vallen en ik besef me nu pas dat ik al een aantal kilometers van huis ben afgeweken. Ik dacht dat ik mijn omgeving wel kende. Maar wat blijkt nu, ik ben nu op het punt dat ik een soort van verdwaald ben.

Ik keek op mijn zakhorloge en ik verbaasde me erover dat het al 9 's avonds was. En ik wist echt niet waar ik was. De omgeving was ook niet een centraal punt of zo. Ik vind het moeilijk te omschrijven waar ik ben maar ik zal het proberen. Het is hier erg groen en heuvel achtig. Veel mais velden wijken over de vlaktes uit. Hier en daar wat koeien en schapen. En ik zie in de verte de lichten branden van een dorpje. Ik begin eindelijk moe te worden en vraag me af waar ik eens zal gaan slapen. Het is koud buiten en schat dat de temperatuur rond het vriespunt ligt. Ik kan hier wel gaan liggen op de grond in de hoop dat ik niet doodvries maar daar zit ik niet op te wachten. Nu besef ik pas waar ik mee bezig ben. Ik was bezig iets nieuws te zoeken waardoor ik eens wat variatie in het leven zou krijgen. Maar waarom nu pas? Op dit tijdstip, en dat het koud buiten is? Naja, waarom zorgen maken om iets wat je toch niet kan veranderen. Zo is het gegaan en zo zal het zijn. Ik kijk wel wat er op mijn pad komt. Ik loop net zolang totdat er een oplossing komt.

Na een uurtje wandelen langs de prachtige begroeide relatief groene omgeving realiseerde ik me dat het wel erg vreemd was dat alles zo groen zag terwijl het winter was. Misschien lag het aan het soort bomen.

Even later kwam ik een oude man tegen. Hij kwam op me af. Ik weet niet wat hij van me wilde maar hij was in de war, dat was zeker. Mijn instinct vertelde me te rennen, zo hard als ik maar kon. Na 10 minuten te hebben gerend voor mijn leven belanden ik uiteindelijke in de bosjes. Ik gooide mezelf er gewoon blindelinks in omdat het rennen me keel uitkwam. Of beter gezegd ik kon gewoon niet meer. Mjin conditie op lange afstand is zwak uitgedrukt rampzalig.

De volgende dag werd ik wakker en ik was erg in de war. Wat deed ik hier? In de bosjes.. euh waar slaat op dat op. Wat heeft een mens in godsnaam te zoeken in de bosjes tussen de vieze insecten die lekker over je lichaam kruipen in alle kiertjes en gaatjes die je maar kan bedenken. Wat is daar aantrekkelijk aan? Ik realiseerde me dat ik me hier niet voor mijn plezier had gevestigd. Maar wat ik nog niet snapte is waarom ik opeens hier zo lig en waarom ik niet lekker thuis in mijn warme huis was. Ik probeerde me de vorige dag en nacht te herinneren. En mijn droom was het eerste wat ik aan dacht terwijl ik toch liever eerst even had geweten wat ik gisteren had gedaan. Maar goed. Wat me dus bij is gebleven van mijn droom dat drie kleuren zag. Ik zag maar in drie kleuren en die kleuren waren rood, oranje en paars. En verder was het niet echt duidelijk. Nog nooit eerder zoiets vreemds gedroomd. Wat betekende die kleuren nou weer. Met wat voor doel, wat voor onbewuste gedachtengang zou ik dit gedroomd kunnen hebben. Ja, nu doe je het weer. Jezelf allemaal dingen afvragen. Tja.

Oh nu weet ik het weer! Gisteren heb ik ongeveer zo'n 10 minuten lang de longen uit mijn lijf gerent voor een oude man. Ik menig me nog te herinneren hoe hij eruit zag. Hij was kaal, dik, en toch had hij iets aantrekkelijks. Hij was waarschijnlijk erg verstrooid want hij had zijn hoofd ondergeverft met de kleuren rood en oranje. Oh ha, deze kleuren kwamen ook voor in mijn droom. Maar de kleur paars dan?... Naja, wat maakt het ook uit. Ik snap trouwens ook niet waarom ik zo maar weg rende voor een man die op mij af kwam lopen. Wat kon hij nou doen. Hij was zo dik da hij me toch niet achterna had kunnen rennen. Ik als jong persoon met mijn relatief, ahum ahum, goede conditie en jonge lijf.

Wat een vragen, wat een vragen. Antwoorden? Nee hoor, die komen niet. En de antwoorden die komen zijn slecht het onderdeel van de essentie. Maar het heeft toch wel wat. Het schept wat avondtuur. Even kijken hoor, hoe staat mijn leven er nu toch voor. Kort samengevat: Ik word hier wakker, heb gedroomd over kleuren rood, oranje en paars. Ik meen me te herinneren een dikke kale verstrooide schilder of wat het ook mogen zijn die op mij afkomt. En verder weet ik het ook niet. Geen idee meer wat er daarvoor is gebeurd.

Cheers,
Ar.