And it was true that I was truly failing.

Wat moet je doen als je heel de tijd achter elkaar de zelfde fouten maakt. Ik maak al jaren de zelfde fouten. Ik baal er enorm van. Ik voel mezelf dan echt slecht. Maar ik weet dat het ook goed kan. Tussen weten en uitvoeren is een grote stap. Wist ik het maar eens in praktijk te brengen.

Vaak zeg ik dingen die ik absoluut niet weet, ik doe ontwettent terwijl ik wel beter weet. Maar tijdens de situatie sta ik machteloos en voel ik me zwak en kwetsbaar. Net of iemand mij tegenhoud van mijzelf zijn. Ik weet het echt wel, ik kan na de situatie altijd zo evualeren dat ik weet wat er precies fout ging. Dat is allemaal achteraf, wat heb je daaraan? Ja leren van je fouten en de volgende keer anders doen.

Zelf denk ik dat er meerdere dingen meespelen. Ik heb vaak het idee dat ik zo ben als ik niet in de juiste omgeving ben. Wanneer ik in mijn eigen roes zit, mijn vibe, dan voel ik me KING. Wie niet?

En het komt het dat veel mensen zich vaak rot voelen. Ik denk dat de grootste boosdoener communicatie is. Denk daar maar eens overna. Vaak zijn beide bedoelingen van mensen goed maar komt het anders over. Woorden zijn maar hulpmiddelen om enigzins in de buurt te komen van wat de een tegen de ander wilt vertellen.

Toch geef ik niet op. Ik wil nooit opgeven. Want het komt altijd weer goed, alles vult van zelf. Net als een wind die even binnenkomt waaien en daarna ook weer weg gaat.

Ik ben blij dat er altijd wel iets positiefs is, altijd. Ik ben bijvoorbeeld blij dat ik hele lieve familie heb. Ik ben blij met mijn moeder en vader, broer, opa en oma, vrienden en kennissen. Het feit dat ik op school zit en op mezelf woon en dat mijn ouders me daar zo goed in supporten, het zijn mijn grootste sponsors!

Ik ben eigelijk nooit bang omdat ik geen nut zie in bang zijn. Hetzelfde dat ik nooit boos ben. Waarom zou je bang zijn? Je weet toch niet wat er gaat gebeuren, en als het gebeurd gebeurd het toch wel. Maar goed, wat ik nu zeg is eigelijk het tegenovergestelde.

Je kunt dus zeggen bij bang zijn ofwel angst: ik weet niet wat er gaat gebeuren dus ik ben bang.
maar ik zeg dus ik weet niet wat er gaat gebeuren dus waarom zou ik bang zijn.

En zo kan je eigelijk alles wel zien. Niet dat ik zo perfect ben. En het gaat me er ook niet om dat mensen dit per se lezen. Het is voormezelf een uitlaatklep. Ik deed dit eigelijk altijd al maar de laatste maanden was ik ermee gestopt.

Eigelijk 'haat' ik woorden en schrijven omdat ik het liefst niet praat. Omdat het uiteindelijk miscommunicaties oplevert. Ik zie dit dus als een uitdaging om me zo duidelijk mogelijk te kunnen communiceren en mijn aanpassingen vermogen te vergroten plus ik kan me verhaal kwijt. Wie hier wat aan heeft, mooi toch!